Mak polny- charakterystyka

Jednym z najczęściej występujących chwastów, zarówno na obrzeżach naszych pól, jak i głębiej, pomiędzy wysianymi i wzrastającymi uprawami zbóż, jest papaver rhoeas, czyli najzwyklejszy mak polny, zwany też dzikim, zajęczym czy też wilczym. Jest to roślina jednoroczna, rosnąca dziko na terenie Polski i bardzo często uważana za niechcianą, chociaż pięknie przecież wyglądającą. Jednym słowem jest to najzwyklejszy chwast, pojawiający się właśnie wśród upraw zbożowych. Mak polny jest rośliną prostą, pojedynczą lub czasami rozgałęzioną, wyposażoną w owłosioną łodygę zwieńczoną jaskrawym kwiatem. Z poszczególnych pędów wyrastają rośliny ogonowe, będące pierzastodzielnymi z ostro ząbkowanymi odcinkami. Cała roślina osiąga wysokość nawet do 90 centymetrów.

Jest bardzo odporna na wahania temperatur, pojawiające się nawet w okresie jej wzrostu, a co za tym idzie potrafiąca przetrwać nawet w bardzo niesprzyjających warunkach. Tak naprawdę mak polny, może rosnąć prawie w każdych warunkach, nie ma szczególnych wymagań, chociaż lubi i preferuje gleby przepuszczalne i umiarkowanie suche, wyposażone nawet w niewielkie ilości składników pokarmowych. Źle znosi i tym samym rzadko występuje w obszarach występowania wód stojących. Ciekawostką jest fakt, iż mak polny występuje nie tylko w jednej, czerwonej odmianie, ale w kilku. Spotkać można Japonicum Flore Pleno z wielkimi kwiatami, Mother of Pearl posiadające perłowe, srebrzyste lub białe, czy też Shirley, czerwony, purpurowy lub lila, a także i z dwubarwnym kwiatostanem.